Esther herenigd met moeder in BoliviëEsther V. is geadopteerd vanuit Bolivië toen ze 4 jaar oud was. Ze herinnert zich niets meer over haar verleden. Haar belangrijkste wens is het terugvinden van haar moeder en eventuele andere familie. Het verhaalEsther is van kindsbeen af heel erg met haar adoptie bezig geweest. Dat feit heeft haar vaak parten gespeeld, ze voelde zich hier vreemd en had het niet makkelijk desondanks haar goede adoptieouders. Zelf wijdt ze dit aan het feit dat haar adoptieverhaal nooit opgelost raakte. Het is voor Esther van levensbelang dat er antwoorden komen op de vragen: Heeft mijn moeder ooit van mij gehouden? Waarom liet ze me achter? Heeft ze verdriet gehad om mij? Inmiddels is Esther zelf moeder en wil ze haar kind ook de kans bieden om haar familie te leren kennen. Veel informatie om op zoek te gaan, heeft ze niet. Een geboorteakte met de naam van haar moeder, Myriam Ramirez Salas, en een geboorteplaats, Santa Cruz – Bolivië, is zowat het enige nuttige document. En er is nog een raadsel. Esther werd dan wel geboren in Santa Cruz, maar ze werd geadopteerd vanuit Potosi, zo’n goede 1000 km weg van Santa Cruz. Waarom dit gebeurde, is voor haar een mysterie. People Finder Worldwide vond …
Myriam Ramirez-Salas werd teruggevonden in Bolivië, in de hoogste stad ter wereld Potosi. Ze was blij en erg geëmotioneerd en ze wilde ons graag haar verhaal doen. Myriam’s verhaal: Ik was 16 jaar, werkte in Santa Cruz en werd ongewenst zwanger. Ik ging terug naar mijn familie in Potosi. Mijn familie was niet erg opgetogen over dit nieuws. Toen Esther 4 jaar oud was, kreeg ik een schooltje toegewezen om les te gaan geven. Dat schooltje was 7 uur te voet lopen vanwaar ik woonde. Ik kon Esther onmogelijk met me meenemen en plaatste haar daarom bij mijn moeder. Na een aantal weken kwam ik terug thuis en was Esther verdwenen. Ik kreeg hoogoplopende ruzie met mijn moeder en liep naar het weeshuis om mijn dochtertje terug te halen. Maar het was te laat … Ik kreeg te horen dat mijn dochtertje naar het buitenland vertrokken was. Grootmoeder had het kind immers ter adoptie afgestaan en Esther was dus voorgoed verdwenen. Mijn wereld stortte in en ik ben altijd blijven dromen van mijn dochter.
Ik hertrouwde, en mijn echtgenoot en onze 4 kinderen, hebben het trieste verhaal van Esther altijd gekend. Ondertussen ben ik 41. Ik geef les in een schooltje, samen met mijn man die daar directeur is. Drie maal per week rijdt er een vrachtwagen naar dit dorpje “Mijma”, midden in de Andes op zo’n goede 4.000 m. hoogte. We staan te popelen om Esther te ontmoeten. Esther: "Eindelijk is de cirkel rond. Ik zal nu eindelijk weten wie mijn familie is, er zullen antwoorden komen op al mijn vragen. Ik had nooit meer gedacht dat ik ooit nog zou te weten komen wat er destijds echt gebeurde! Ongelofelijk bedankt !!! Niemand weet wat dit betekent voor mij !!! |
|
