Jean-Pierre spreekt voor het eerst met zijn Congolese moeder.Het is 1958. Jean-Pierre is 9 maanden oud wanneer zijn moeder hem afstaat in het tehuis van de familie De Schacht. Jean-Pierre wil zijn Kongolese moeder vinden om haar te laten weten dat hij haar nog steeds de beste moeder van de wereld vindt en dat hij haar mist.
Het VerhaalJean-Pierre De Schacht is geboren in Likasi in Kongo in 1957. Hij is de zoon van Astrid Kaboja-Maloba en een blanke man Jean-Pierre Vandeloise. Jean-Pierre Vandeloise baat in die periode een bioscoop en een juwelierszaak uit in Lubumbashi of Likasi. De kleine Jean-Pierre heeft zijn vader nooit gekend. Wat er destijds precies gebeurde, blijft onduidelijk. Eén ding is zeker. Astrid en haar blanke vriend hebben vermoedelijk geen standvastige relatie gekend waardoor Astrid niet in staat was de kleine Jean-Pierre alleen op te voeden. Wanneer hij 9 maanden oud is, wordt hij door zijn moeder naar het echtpaar De Schacht gebracht. Dit koppel baat een tehuis uit in Lubumbashi en adopteren de kleine Jean-Pierre. In 1960 vertrekt het kersverse gezinnetje De Schacht definitief naar Europa. Jean-Pierre heeft erg goede pleegouders, maar de gedachte aan zijn Afrikaanse moeder laten hem niet los. Eind jaren ’70 begint zijn eerste zoektocht. Met hulp van anderen krijgt hij een adres te pakken van de Afrikaanse echtgenoot van zijn moeder Astrid. Astrid en haar man wonen op dat ogenblik in Lubumbashi. Mpiano Mutokole, want zo heet deze man, schrijft een poosje regelmatig brieven. Met zijn moeder zelf, krijgt Jean-Pierre geen rechtstreeks contact. Na een tijdje verwatert de correspondentie. Nu bijna 30 jaar later is Jean-Pierre ook zijn pleegouders verloren. Beiden zijn overleden. De gedachte aan zijn natuurlijke moeder heeft hem nooit meer losgelaten, maar opnieuw gaan zoeken is voor Jean-Pierre een te grote stap. De angst voor een teleurstelling is enorm. Wat als Astrid ook overleden is, of misschien geen interesse heeft? Hij vertrouwt zijn beste vriendin Martine zijn verhaal toe. Martine neemt het initiatief en vertelt ons dat ze haar beste vriend JP wil helpen zonder hem ermee emotioneel te belasten. We vertellen haar eerlijk dat een zoektocht in Afrika vaak niet eenvoudig is, maar dat laat haar niet afschrikken. Martine wil haar boezemvriend Jean-Pierre weer gelukkig zien en neemt het risico. We starten de zoektocht met veel moed….
People Finder Worldwide vond ....
Het wordt een heel intense zoektocht … Velen willen helpen; Kongolezen en Belgen. Van chauffeurs tot bankiers, van journalisten tot locale correspondenten, maar de chaos in Kongo en de uitgestrektheid van dit enorme land maken het ons erg moeilijk.
De zoektocht gaat vanuit Likasi naar Lubumbashi om dan uiteindelijk te eindigen in …..Kinshasa.
Eerst vinden we Mpiano Mutokole. Hij blijkt inmiddels Chef du Quartier van Gombe, een wijk in Kinshasa. Mpiano blijkt niet meer gehuwd met Astrid Kaboja-Maloba, maar de ex-partners onderhouden nog wel vriendschappelijke contacten. Astrid Kaboja-Maloba leeft tot onze grote opluchting dus nog. Ze woont in de wijk Ngiri-Ngiri, een buitenwijk van Kinshasa. Financieel gezien leidt ze geen gemakkelijk leven, maar ze is overgelukkig dat haar zoon Jean-Pierre naar haar op zoek is. Dankzij tussenkomst van de Belgische kanselarij in Kinshasa hebben moeder en zoon voor het eerst met elkaar kunnen spreken via de telefoon. Het is een erg emotioneel moment voor beiden. Haar eerste “allo” klinkt voor Jean-Pierre als engelengezang. “Moi, je t’aime aussi” is er teveel aan en de tranen van geluk stromen rijkelijk. Jean-Pierre heeft beslist om zo spoedig mogelijk naar Kongo te reizen en daar zijn moeder Astrid en andere broers en zussen te ontmoeten. En…Martine… die zit voor eeuwig in Jean-Pierre’s hart.
Martine: Pffff, ‘t was heel emotioneel en eigenlijk wou ik dat ik nog een extra vrije dag had genomen om te bekomen, maar de wens van JP is gerealiseerd, voor mij heel belangrijk en ik ben ontzettend gelukkig dat jij er bent, want zonder jou was dit nooit gerealiseerd. Je positieve resultaat en je bewonderenswaardige inzet, wees er zeker van: je werk is onbetaalbaar! Je moest eens weten hoe dankbaar ik je ben! Na het verschot, de blijdschap, het ontzettend gelukkig gevoel,na de zovele niet te beschrijven emoties, heb ik momenteel de huilbuien en ze blijven maar komen,maar ze doen me goed. JP is ontzettend gelukkig naar zijn lief vertrokken,hij kan het nog altijd niet voor 100percent geloven, denkt dat hij uit een droom zal ontwaken en dat het niet de werkelijkheid is... Met extra dank aan het Belgische Consulaat in Lubumbashi en de Kanselarij in Kinshasa voor alle moeite die ze ondernamen om moeder en zoon weer met elkaar in contact te brengen. |
|
Martine en Jean-Pierre, vrienden voor het leven 
